Rozdział 2.

-Sara! Sara! Obudź się, no!

Otwierając zaspane oczy, czuła jak zaraz eksploduje jej głowa i że ma w buzi pustynie. A ktoś jeszcze śmie o tak wczesnej porze drzeć się jej do ucha.

-Cholera! Ines, czego się drzesz z samego rana i jak Ty się tu znalazłaś? – była wściekła gdy zobaczyła jej przyjaciółkę stojącą nad nią.

-Twój tata mnie wpuścił i jakiego rana ? Dziewczyno! Jest po 14. Wstawaj! – krzyczała Ines i zaczęła ściągać kołdrę z łóżka.

-Daj mi spokój, wiesz jak mi łeb pęka? Nie wstaje i zamknij się.

-Hahahahh. – zaczęła śmiać się Ines. – Było pić więcej. Ja się akurat dobrze czuję.

-Daj mi żyć dziewczyno. – odpowiedziała coraz bardziej zirytowana Sara.

-Nie ma mowy! Idziemy szukać Ci praktyk! – odparła stanowczo Ines.

Jak to po imprezie Sara była na kacu. W dodatku na śmierć zapomniała o praktykach, których migiem musiała szukać. Nie miała innego wyboru jak wstać z łóżka i iść się ubrać. Po półgodzinnym lodowatym prysznicu i chwili na ubranie się i umalowanie Sara była w pełni sił gotowa do wyjścia. Tak przynajmniej wyglądała. W środku czuła się potwornie. Jej głowę przeszywał coraz silniejszy ból i najchętniej walnęłaby się znowu na swoje łóżku. Pożegnała się z tatą i wyszła z Ines szukać dla siebie praktyk jako psycholog. Obeszły już ze sto miejsc jednak nigdzie nie poszukują młodej, niewykształconej jeszcze praktykantki. Sara po upływie tych kilku godzin poszukiwań nie miała siły ani humoru, więc postanowiły wraz z Ines udać się pod stadion FC Barcelony – Camp Nou. To tam zawsze przychodziła jak było jej źle. To miejsce, ten widok zawsze podnosił ją na duchu z pewnością,dlatego że ostatnio już kompletnie zatraciła się w piłce nożnej.

-Oo, patrz! – nagle odezwała się Ines. – Jest ogłoszenie, że potrzebują kogoś młodego na psychologa sportowego drużyny Barcelony.

Sara nie mogła uwierzyć własnym oczom. To już chyba trzecia sytuacja, odkąd przyjechała do Barcelony, że nie mogła uwierzyć w to co widzi. Najpierw spotkanie Gerarda Pique, które tak ją uradowało, potem spotkanie w klubie Fabregasa, którego nie wspomina najlepiej, ponieważ jak to przez resztę imprezy mówiła do Ines : „Fabregas to nic nie warty cham i prostak”, aż do tej chwili, do tej trzeciej sytuacji, gdy poszukują kogoś na psychologa sportowego właśnie na Camp Nou.

-Wchodzimy! – Sara pociągnęła szybko za sobą Ines i w pośpiechu udały się do gabinetu wskazanego im przez portiera.

Dziewczyny zapukały niepewnie, a gdy mężczyzna siedzący w pokoju odpowiedział „Proszę wejść” z jeszcze większą niepewnością weszły do środka.

-Tak? W czym mogę paniom pomóc? – spytał mężczyzna siedzący za biurkiem.

-Dzień dobry. Nazywam się Sara Kortez, a to moja przyjaciółka Ines. – Sara podała rękę facetowi i przedstawiła swoją przyjaciółkę. – Chciałabym się dowiedzieć czegoś na temat ogłoszenia. Podobno poszukuje pan kogoś na miejsce psychologa sportowego.

-Tak, to prawda. A czy ma pani jakieś doświadczenie w tym fachu? – wypytywał ją jak się później okazało trener FC Barcelony.

-Kiedyś pracowałam już z piłkarzami w Polsce. Jednak to nie byli piłkarze takiego szczebla jakim jest Barcelona. – odparła Sara. – Jestem obecnie na pierwszym roku studiów na kierunku psychologii sportowej i szukam miejsca gdzie mogłabym odbyć praktyki.

-No dobrze, rozumiem. Myślę, że na czas praktyk mogłaby pani pracować u nas. Będzie po prostu się pani przyglądała pracy naszego głównego psychologa, którego pozna pani niebawem, ponieważ na razie wyjechał. Może skoro pani już tu jest zechciałaby zejść ze mną na trening piłkarzy i się z nimi zapoznać? W końcu od tej chwili to będę także po części pani podopieczni. – zasugerował Vilanova.

-Tak, z chęcią. – odparła zadowolona Sara.

Trener wraz z Sarą i Ines udał się na stadion, gdzie mężczyźni właśnie się rozgrzewali.

-Hej! Panowie! Do mnie! – krzyknął na nich Tito. – Chciałbym Wam kogoś przedstawić. Oto nasza nowa praktykantka na stanowisku psychologa. Będzie pomagać w pracy naszemu głównemu psychologowi, a to jest jej przyjaciółka Ines. – trener pokazał na obie dziewczyny.

-Sara? Widzę, że znowu się spotykamy. – odparł uśmiechnięty Pique podchodząc do dziewczyn.

-No tak. Jak widać, teraz często będziemy się widywać. – zaśmiały się obie dziewczyny.

-Hahahah. Gerard. Ty znowu z tymi małolatami? – nagle cała trójka usłyszała drwiący głos Cesca.

-Powiem Ci, że jednej z tych małolat będziesz musiał teraz słuchać. Zostałam tu praktykantką jako psycholog i chcesz czy nie będziesz musiał mnie widywać. – szyderczo uśmiechnęła się Sara.

-Po moim trupie. – odparł Fabregas z nietęgą miną.

Sara i Ines zapoznały się z resztą drużyny FC Barcelony i po treningu już miały wychodzić ze stadionu kiedy nagle podbiegł do nich Pique.

-Hej! Dziewczyny, może miałybyście ochotę dać zaprosić się na obiad? Moja dziewczyna, którą poznałyście wczoraj w klubie szykuje podobno coś pysznego, opowiedziałem jej o Was jak przed chwilą dzwoniła do mnie i kazała Was zaprosić. Poza tym skoro mamy razem pracować musimy się lepiej poznać. To jak? – spojrzał pytająco na dziewczyny Gerard.

-A on też tam będzie? – Sara pokazała na Fabregasa, gdy ten powoli się do nich zbliżał.

-Tak, ale nie zwracajcie na niego uwagi. Ostatnio jest jakiś nie w sosie. Chyba ma kryzys wieku średniego. – po tych słowach Pique wszyscy zaczęli się śmiać oprócz Fabregasa. Temu nie było wcale do śmiechu, ale słowem się nie odezwał.

Sara zgodziła się udać na obiad do Gerarda i Shakiry, jednak Ines miała inne plany, więc ta udała się do domu a Sara pojechała wraz z piłkarzami. Posiłek był pyszny a wybranka Pique okazała się wspaniałą kobietą. Od razu między obiema dziewczynami zrodziła się nić porozumienia. Dogadywały się. Zresztą tak samo jak Sara z Pique. Tylko Fabregas nie był skłonny do znajomości z nowo poznaną dziewczyną. Zresztą Sara, przez te jego ciągłe docinki przy obiedzie kierowane w stronę jej osoby, także nie pałała radością, aby go bliżej poznać. Obiecała sobie, że Francesc Fabregas jeszcze pożałuje tego, że tak ją obraża.
_______________________________________
Jeśli ktoś to czyta bardzo proszę Was o komentarze, nawet nie wiecie jaka to jest motywacje kiedy widzisz, że opowiadanie się komuś podoba. :)
Więc proszę komentujcie! :*

Rozdział 1.

To już dzisiaj! Pierwszy dzień na uczelni. Sara od rana chodziła jak na szpilkach. Denerwowała się. Zawsze tak było jeśli coś był dla niej ważne. Pierwszy dzień w przedszkolu, szkolne przedstawienie, klasówki w szkole, matura. Wszystkie istotne wydarzenia wywoływały u niej czasami nawet nadmiar stresu. Biegała po mieszkaniu szukając swojej komórki.

-Taaaaaato ! Taaaaaato ! – krzyczała na całe gardło Sara. – Taaaaato !

-Co się stało skarbie? – przybiegł ojciec ze strasznymi myślami, że coś stało się jego córce.

-Nie mogę znaleźć telefonu. Nie widziałeś go? Strasznie się spieszę, nie chcę się spóźnić. – odparła.

-Jezu, dziecko. Myślałem, że coś Ci się stało. A Twój telefon leży chyba w kuchni na stole.

Sara udała się szybko do kuchni, zabrała telefon i na odchodne dodała:

-Tatuś, proszę, nie nazywaj mnie tak, jestem dorosła, nie jestem już dzieckiem.

-Kochanie, dobrze wiesz, że dla mnie zawsze będziesz moją małą córcią, moim kochanym dzieckiem. – odpowiedział mężczyzna całując Sarę w czoło.

-Kocham Cię tato.

-Ja Ciebie też kocham. Najbardziej na świecie.

Sara pożegnała się z ojcem i wyszła. W pośpiechu przemierzała kolejne ulice Barcelony. Co prawda mogła zamówić taksówkę lub tata mógł ją odwieźć. Jednak choćby miała się spóźnić – nie chciała. Powodów było wiele dlaczego lubiła chodzić wszędzie pieszo. Po pierwsze była piękna pogoda, której dziewczyna nie chciała w żaden sposób zmarnować. Po drugie była zapalonym ekologiem i jak tylko mogła chroniła środowisko, które je otacza. A po trzecie wyznawała swoją własną zasadę, że po to ma się nogi, aby jak najczęściej ich używać. Była trochę zwariowaną dziewczyną i często słyszała to od ludzi na swój temat, jednak nie przeszkadzało jej to. Twierdziła, że jest to jedna z tych lepszych cech jej charakteru. Z pewnością nie tylko ona tak uważała. Właśnie za to wszyscy ją lubili, niektórzy nawet kochali. Za jej zwariowane pomysły, za jej zwykle chore i niczym nieuzasadnione fobie. Za to, że była szaloną dziewczyną, ale w sytuacjach wymagających powagi była dorosłą, pewną siebie, zrównoważoną kobietą. Potrafiła przybierać różne twarze, gdy tylko wymagała tego dana sytuacja. Miała także różne mankamenty, jednak starała się je jak najlepiej ukrywać przed innymi. Prawie, że biegnąc chodnikiem, nagle wpadła na kogoś i się przewróciła z niemałym hukiem.

-Przepraszam, nie zauważyłem Cię. Nic Ci nie jest? – mężczyzna z troską spojrzał na dziewczynę i wyciągnął rękę, aby pomóc jej wstać.

-Nie, nic się nie stało, to ja powinnam patrzeć gdzie idę. – odparła Sara. Podnosząc głowę do góry, ujrzała wysokiego mężczyznę i nie wierzyła własnym oczom. – Pique ? Gerard Pique ? Nie wierze.

-Rozpoznajesz mnie? Sądziłem, że dziewczyny nie bardzo interesują się piłką nożną. – zaśmiał się piłkarz.

-Żartujesz ? Znam każdego z Was i nie mogę uwierzyć, że Cię spotkałam.

-Ty wiesz jak się nazywam. Może chociaż zdradzisz mi swoje imię ? – podniósł brew Pique.

-Sara. Sara Kortez. – uśmiechnęła się brunetka. – Ja przepraszam bardzo, ale spieszę się na uczelnię. Już jestem spóźniona.

-Nie zatrzymuję Cię i jeszcze raz przepraszam. – odparł piłkarz.

-Nic się nie stało. Muszę lecieć. Mam nadzieję, że jeszcze się kiedyś na siebie natkniemy, więc do zobaczenia. – powiedziała pospiesznie Sara.

-Do zobaczenia. – odparł Pique.

Pół dnia dziewczyna przesiedziała na zajęciach nie mogąc uwierzyć w to, że spotkała samego Gerarda Pique. To był chyba najwspanialszy dzień w jej życiu. Wracała do domu zastanawiając się co ma zrobić w sprawie praktyk, które są częścią egzaminu na jej kierunku. Musiałaby się gdzieś zatrudnić do pracy, problem w tym, że nie ma pojęcia gdzie. Wchodząc do domu od razu przywitała się ze swoim ojcem.

-Cześć tatku.

-Cześć księżniczko. Kolacja już gotowa. Myj ręce i szybciutko do stołu, bo wystygnie.

Sara szybko pobiegła do łazienki z uśmiechem na twarzy. Kochała to jak tata się o nią troszczy, jak o nią dba. To samo było z jej mamą. Zawsze się oboje o nią martwili, pomagali jej jak tylko mogli. Lepszej rodziny nie mogła sobie wymarzyć. Jednak to co wydarzyło się kilka lat temu trochę ją podłamało. Rozwód rodziców. Gdy się dowiedziała przeżyła szok. Sądziła, że idealnie do siebie pasują. Oboje zabawni, z takim samym poczuciem humoru, tak samo kochali Hiszpanię. Zawsze we wszystkim się zgadzali. Aż ta bańka nagle pękła. Jednak rodzice zapewniali ją, że nic się nie zmieni, że zawsze będą ją tak samo kochać, będą żyć ze sobą w zgodzie i się nawzajem odwiedzać. I tak było. Tata często przyjeżdżał do Polski i na czas pobytu mieszkał z nimi. Gdy Sara wyjeżdżała natomiast do taty, do Barcelony, jej mama jak najczęściej starała się jeździć z córką. Może nie było tak jak wtedy gdy Sara była malutką dziewczynką, ale nie przeszkadzało jej to. Ważne było dla niej, że dwie najbliższe jej osoby ma blisko i wie doskonale, że oni ją kochają. Dziewczyna szybko zbiegła na dół i zasiadła do stołu naprzeciwko ojca.

-Jak było na uczelni? Wszystko dobrze? – spytał mężczyzna, spoglądając na córkę.

-Tak, było świetnie. Tylko wiesz tatuś, bo mamy za zadanie pójść gdzieś na praktyki, wiesz, jako początkujący psycholog i boję się trochę, że nie znajdę sobie tej pracy albo że nie podołam w ogóle temu zadaniu. – odpowiedziała Sara wcinając danie, które przygotował jej ojciec.

-Spokojnie. Jestem pewien, że dasz sobie radę. Jesteś młoda, masz do psychologii dryg. Gdzie nie pójdziesz na pewno Cię przyjmą. – pocieszał dziewczynę mężczyzna.

Po skończonej kolacji Sara umyła naczynia i pobiegła na górę przygotować się na imprezę, na którą umówiła się z Ines. Zarzuciła na siebie jakąś sukienkę, których miała masę, ponieważ kochała tę część garderoby. Założyła szpilki, zrobiła lekki makijaż, rozpuściła swoje brązowe włosy, pożegnała się z tatą i wyszła. Oczywiście wybrała transport pieszy, bo był zbyt piękny wieczór, aby jechać taksówką. Zapukała do drzwi, które otworzyła jej przyjaciółka.

-No, no. Ines, wyglądasz piorunująco. – chwaliła strój przyjaciółki Sara.

-Ty też nieźle. – zaśmiała się Ines. – Chodź, idziemy. Szkoda tracić czas.

Dziewczyny udały się do pobliskiego klubu i miały zamiar się dobrze bawić. Zamówiły sobie drinka i wypatrywały jakiś przystojnych Hiszpanów, z którymi mogłyby potańczyć. Po kilku chwilach ktoś podszedł do dziewczyn i zakrył dłońmi oczy Sary.

-Zgadnij kto to. – Sara usłyszała nie bardzo znany jej głos.

-Słuchaj, nie bawię się w zabawy w kotka i myszkę, więc zabierz ręce z mojej twarzy. – odpowiedziała podenerwowana Sara.

-No, no. Widzę, że masz cięty język. A wydawałaś się taka miła. – zaśmiał się mężczyzna.

Sara odwróciła się i po raz kolejny już dzisiaj zaniemówiła.

-Gerard? Co tu robisz? – zadała najgłupsze pytanie jakie tylko mogła zadać, bo co on może robić w klubie innego niż bawić się?

-Z tego co wiem, to przyszedłem trochę potańczyć z moją dziewczyną. – odpowiedział piłkarz.

Chwilę ciszy między dopiero co poznanymi się ludźmi przerwała siadająca obok Sary Ines i zbliżająca się do nich dziewczyna Pique – Shakira.

-Aa, Ines chciałabym Ci przedstawić Gerarda Pique. – Sara wskazała ręką na piłkarza.

-Miło Cię poznać. A to jest moja dziewczyna Shakira. – odparł Pique.

Dziewczyny podały sobie ręce i Shakira udała się do grona swoich znajomych, z którymi przyszła para. Do Pique, Sary i Ines podszedł jednak kolejny nieznajomy. Był to nie kto inny jak Francesc Fabregas. Sara nie wierzyła własnym oczom. Stał przed nią człowiek, w którym ona bezczelnie się podkochiwała od dawna, chociaż wcale nie znała go, nie wiedziała jaki on jest i jak się okazało nie był za bardzo uprzejmy.

-Stary, przerzucasz się na małolaty teraz ? – zwrócił się Cesc do Pique. – One są w ogóle pełnoletnie?

-Nie, jesteśmy tu bezprawnie. Mamy podrobione dowody dlatego tu jesteśmy. – odparła z sarkazmem Sara. Nie spodobało jej się to w jaki sposób zwrócił się do nich Fabregas.

-Cesc, wyluzuj, o co Ci chodzi? – spytał z podirytowaniem Pique. – Przepraszam Was za niego. – tym razem piłkarz zwrócił się do dziewczyn.

-Nie masz za co przepraszać, ale dobrze, że chociaż Ty nie jesteś takim palantem jak on. – Sara wskazała palcem na bruneta stojącego obok Gerarda.

-Młoda, lepiej uważaj na słownictwo. Nie uczyli Cię rodzice jak zwraca się do starszych? – odparł Cesc.

-Uczyli. Jednakże traktuję ludzi tak jak oni traktują mnie. – sarkastycznie uśmiechnęła się do Fabregasa i razem z Ines udały się na parkiet, aby potańczyć. Po nocy pełnej wrażeń i dobrej zabawy wróciły do swoich domów.
_____________________________________

I oto mamy pierwszy rozdział. :) Mam nadzieję, że Wam się podoba. Bardzo proszę o komentarze. :) To dla mnie bardzo ważne.
Dziękuję i pozdrawiam.

Prolog.

Sara siedziała w samolocie lecącym do Hiszpanii, a dokładniej do Barcelony. Udawała się tam, aby studiować psychologię sportową. Wybrała właśnie ten kraj, ponieważ stamtąd właśnie pochodził jej ojciec, który po rozwodzie z jej matką wrócił do swojej ojczyzny. Był zamężnym Hiszpanem. Właśnie u niego miała mieszkać Sara. To był najszczęśliwszy dzień w jej życiu. Leciała właśnie do Hiszpanii, do kraju, który kochała zarówno tak mocno jak Polskę. W końcu w połowie była Hiszpanką. Jeszcze bardziej była podekscytowana, gdy pomyślała, że to właśnie tam będzie studiowała i pracowała w zawodzie, który dawał jej tyle satysfakcji. Zawsze chciała być psychologiem, pomagać ludziom w trudnych chwilach, podnosić ich na duchu. A dlaczego psychologię sportową? Chociażby dlatego, że jej ojczulek był zapalonym kibicem piłki nożnej, a jej się to po jakimś czasie udzieliło. Zawsze chodziła na mecze reprezentacji Polski jak i Hiszpanii. Uczestniczyła także w spotkaniach jej ukochanego klubu FC Barcelony. A fakt, że miała za chwilę wylądować i spotkać się w końcu ze swoim ukochanym tatą i przyjaciółką Ines dodawał jej skrzydeł. Z Ines poznały się kilka lat temu, kiedy właśnie Sara przebywała ze swoim tatą w Barcelonie. Od tamtego czasu dziewczyny co trochę do siebie dzwoniły, rozmawiały ze sobą. Spotykały się gdy tylko Sara była w Hiszpanii. Stały się dla siebie jak siostry, były nierozłączne. A od teraz będą mogły spędzać ze sobą tyle czasu ile będą chciały. Po kilku godzinach lotu Sara wysiadła z samolotu a na lotnisku już czekał jej tata.
-Tatusiu ! - krzyczała dziewczyna rzucając się na szyję swojego ojca.
-Córeczko! Jak ja się za Tobą stęskniłem, cieszę się, że już jesteś. - odpowiedział mężczyzna.
-Ja też się stęskniłam! Nawet nie wiesz jak bardzo. - Sara ucałowała tatę w policzek.
-Chodź jedziemy do domu. Na pewno jesteś zmęczona po podróży. - oznajmił.
-Oj tak. Z chęcią wezmę prysznic. - odparła dziewczyna.
Po 20 minutach drogi dotarli na miejsce. Dom, w którym mieszkał ojciec Sary był przepiękny i wypełniony bogactwem. Tata zaraz pokazał córce jej pokój i pozwolił jej odpocząć.
-Tatuś, wychodzę do Ines. Nic jej nie mówiłam, że przyjeżdżam do Barcelony na studia, chcę się z nią spotkać i zrobić jej niespodziankę. Wrócę za jakiś czas. Nie martw się o mnie. - oznajmiła Sara.
-Dobrze córciu. Tylko nie wróć za późno i uważaj na siebie. - odpowiedział mężczyzna.
-Tak tatku, wiem. - odparła Sara, ucałowała ojca w policzek i wyszła.
Pogoda była piękna. Hiszpańskie słońce jak zwykle rozpieszczało turystów swoimi ciepłymi promieniami. Sara szła ulicami Barcelony i podziwiała to miasto, które kochała całym sercem. Barcelona jak zawsze tętniła życiem. Koło Sary przeszło może z kilkaset turystów, którzy tak jak ona podziwiali malownicze krajobrazy i zachwycali się pięknem tutejszej architektury. Po kilkunastu minutach przyjemnego spaceru Sara dotarła pod dom swojej przyjaciółki Ines, która od jakiegoś czasu mieszkała sama. Z wielkim uśmiechem na ustach zapukała do drzwi. Po chwili drzwi uchyliły się i wyszła zza nich niska blondynka.
-Niespodzianka! - krzyknęła Sara.
-Sara! Kochanie ! Tak dawno się nie widziałyśmy! - rzuciła się jej na szyję Ines i zaprosiła ją do środka.
-Czego się napijesz? Kawy? Herbaty? Soku? - spytała dziewczyna.
-Sok, poproszę. - odparła Sara.
-Opowiadaj co u Ciebie i na ile przyjechałaś. - powiedziała Ines podając przyjaciółce sok.
-Jak dobrze pójdzie to na stałe. - uśmiechając się odparła Sara.
-Co? Jak to?
-Przyjechałam tu na razie na studia, ale jeśli znajdę pracę to możliwe, że tu zostanę.
-Ojejku ! To wspaniale. Nawet nie wiesz jak się cieszę. - odpowiedziała uradowana Ines.
Dziewczyny po długim czasie niewidzenia się ze sobą długo ze sobą rozmawiały i opowiadały na zmianę co się u nich zmieniło. Wieczorem Sara wróciła do domu swojego taty.

______________________________

Prolog za nami. Może trochę nudny, ale nie chciałam za bardzo w tym poście rozkręcać akcji. Mam nadzieję, że dalsze rozdziały Wam się spodobają i będziecie tu co jakiś czas zaglądać. :)