Rozdział 2.

-Sara! Sara! Obudź się, no!

Otwierając zaspane oczy, czuła jak zaraz eksploduje jej głowa i że ma w buzi pustynie. A ktoś jeszcze śmie o tak wczesnej porze drzeć się jej do ucha.

-Cholera! Ines, czego się drzesz z samego rana i jak Ty się tu znalazłaś? – była wściekła gdy zobaczyła jej przyjaciółkę stojącą nad nią.

-Twój tata mnie wpuścił i jakiego rana ? Dziewczyno! Jest po 14. Wstawaj! – krzyczała Ines i zaczęła ściągać kołdrę z łóżka.

-Daj mi spokój, wiesz jak mi łeb pęka? Nie wstaje i zamknij się.

-Hahahahh. – zaczęła śmiać się Ines. – Było pić więcej. Ja się akurat dobrze czuję.

-Daj mi żyć dziewczyno. – odpowiedziała coraz bardziej zirytowana Sara.

-Nie ma mowy! Idziemy szukać Ci praktyk! – odparła stanowczo Ines.

Jak to po imprezie Sara była na kacu. W dodatku na śmierć zapomniała o praktykach, których migiem musiała szukać. Nie miała innego wyboru jak wstać z łóżka i iść się ubrać. Po półgodzinnym lodowatym prysznicu i chwili na ubranie się i umalowanie Sara była w pełni sił gotowa do wyjścia. Tak przynajmniej wyglądała. W środku czuła się potwornie. Jej głowę przeszywał coraz silniejszy ból i najchętniej walnęłaby się znowu na swoje łóżku. Pożegnała się z tatą i wyszła z Ines szukać dla siebie praktyk jako psycholog. Obeszły już ze sto miejsc jednak nigdzie nie poszukują młodej, niewykształconej jeszcze praktykantki. Sara po upływie tych kilku godzin poszukiwań nie miała siły ani humoru, więc postanowiły wraz z Ines udać się pod stadion FC Barcelony – Camp Nou. To tam zawsze przychodziła jak było jej źle. To miejsce, ten widok zawsze podnosił ją na duchu z pewnością,dlatego że ostatnio już kompletnie zatraciła się w piłce nożnej.

-Oo, patrz! – nagle odezwała się Ines. – Jest ogłoszenie, że potrzebują kogoś młodego na psychologa sportowego drużyny Barcelony.

Sara nie mogła uwierzyć własnym oczom. To już chyba trzecia sytuacja, odkąd przyjechała do Barcelony, że nie mogła uwierzyć w to co widzi. Najpierw spotkanie Gerarda Pique, które tak ją uradowało, potem spotkanie w klubie Fabregasa, którego nie wspomina najlepiej, ponieważ jak to przez resztę imprezy mówiła do Ines : „Fabregas to nic nie warty cham i prostak”, aż do tej chwili, do tej trzeciej sytuacji, gdy poszukują kogoś na psychologa sportowego właśnie na Camp Nou.

-Wchodzimy! – Sara pociągnęła szybko za sobą Ines i w pośpiechu udały się do gabinetu wskazanego im przez portiera.

Dziewczyny zapukały niepewnie, a gdy mężczyzna siedzący w pokoju odpowiedział „Proszę wejść” z jeszcze większą niepewnością weszły do środka.

-Tak? W czym mogę paniom pomóc? – spytał mężczyzna siedzący za biurkiem.

-Dzień dobry. Nazywam się Sara Kortez, a to moja przyjaciółka Ines. – Sara podała rękę facetowi i przedstawiła swoją przyjaciółkę. – Chciałabym się dowiedzieć czegoś na temat ogłoszenia. Podobno poszukuje pan kogoś na miejsce psychologa sportowego.

-Tak, to prawda. A czy ma pani jakieś doświadczenie w tym fachu? – wypytywał ją jak się później okazało trener FC Barcelony.

-Kiedyś pracowałam już z piłkarzami w Polsce. Jednak to nie byli piłkarze takiego szczebla jakim jest Barcelona. – odparła Sara. – Jestem obecnie na pierwszym roku studiów na kierunku psychologii sportowej i szukam miejsca gdzie mogłabym odbyć praktyki.

-No dobrze, rozumiem. Myślę, że na czas praktyk mogłaby pani pracować u nas. Będzie po prostu się pani przyglądała pracy naszego głównego psychologa, którego pozna pani niebawem, ponieważ na razie wyjechał. Może skoro pani już tu jest zechciałaby zejść ze mną na trening piłkarzy i się z nimi zapoznać? W końcu od tej chwili to będę także po części pani podopieczni. – zasugerował Vilanova.

-Tak, z chęcią. – odparła zadowolona Sara.

Trener wraz z Sarą i Ines udał się na stadion, gdzie mężczyźni właśnie się rozgrzewali.

-Hej! Panowie! Do mnie! – krzyknął na nich Tito. – Chciałbym Wam kogoś przedstawić. Oto nasza nowa praktykantka na stanowisku psychologa. Będzie pomagać w pracy naszemu głównemu psychologowi, a to jest jej przyjaciółka Ines. – trener pokazał na obie dziewczyny.

-Sara? Widzę, że znowu się spotykamy. – odparł uśmiechnięty Pique podchodząc do dziewczyn.

-No tak. Jak widać, teraz często będziemy się widywać. – zaśmiały się obie dziewczyny.

-Hahahah. Gerard. Ty znowu z tymi małolatami? – nagle cała trójka usłyszała drwiący głos Cesca.

-Powiem Ci, że jednej z tych małolat będziesz musiał teraz słuchać. Zostałam tu praktykantką jako psycholog i chcesz czy nie będziesz musiał mnie widywać. – szyderczo uśmiechnęła się Sara.

-Po moim trupie. – odparł Fabregas z nietęgą miną.

Sara i Ines zapoznały się z resztą drużyny FC Barcelony i po treningu już miały wychodzić ze stadionu kiedy nagle podbiegł do nich Pique.

-Hej! Dziewczyny, może miałybyście ochotę dać zaprosić się na obiad? Moja dziewczyna, którą poznałyście wczoraj w klubie szykuje podobno coś pysznego, opowiedziałem jej o Was jak przed chwilą dzwoniła do mnie i kazała Was zaprosić. Poza tym skoro mamy razem pracować musimy się lepiej poznać. To jak? – spojrzał pytająco na dziewczyny Gerard.

-A on też tam będzie? – Sara pokazała na Fabregasa, gdy ten powoli się do nich zbliżał.

-Tak, ale nie zwracajcie na niego uwagi. Ostatnio jest jakiś nie w sosie. Chyba ma kryzys wieku średniego. – po tych słowach Pique wszyscy zaczęli się śmiać oprócz Fabregasa. Temu nie było wcale do śmiechu, ale słowem się nie odezwał.

Sara zgodziła się udać na obiad do Gerarda i Shakiry, jednak Ines miała inne plany, więc ta udała się do domu a Sara pojechała wraz z piłkarzami. Posiłek był pyszny a wybranka Pique okazała się wspaniałą kobietą. Od razu między obiema dziewczynami zrodziła się nić porozumienia. Dogadywały się. Zresztą tak samo jak Sara z Pique. Tylko Fabregas nie był skłonny do znajomości z nowo poznaną dziewczyną. Zresztą Sara, przez te jego ciągłe docinki przy obiedzie kierowane w stronę jej osoby, także nie pałała radością, aby go bliżej poznać. Obiecała sobie, że Francesc Fabregas jeszcze pożałuje tego, że tak ją obraża.
_______________________________________
Jeśli ktoś to czyta bardzo proszę Was o komentarze, nawet nie wiecie jaka to jest motywacje kiedy widzisz, że opowiadanie się komuś podoba. :)
Więc proszę komentujcie! :*