Rozdział 1.

To już dzisiaj! Pierwszy dzień na uczelni. Sara od rana chodziła jak na szpilkach. Denerwowała się. Zawsze tak było jeśli coś był dla niej ważne. Pierwszy dzień w przedszkolu, szkolne przedstawienie, klasówki w szkole, matura. Wszystkie istotne wydarzenia wywoływały u niej czasami nawet nadmiar stresu. Biegała po mieszkaniu szukając swojej komórki.

-Taaaaaato ! Taaaaaato ! – krzyczała na całe gardło Sara. – Taaaaato !

-Co się stało skarbie? – przybiegł ojciec ze strasznymi myślami, że coś stało się jego córce.

-Nie mogę znaleźć telefonu. Nie widziałeś go? Strasznie się spieszę, nie chcę się spóźnić. – odparła.

-Jezu, dziecko. Myślałem, że coś Ci się stało. A Twój telefon leży chyba w kuchni na stole.

Sara udała się szybko do kuchni, zabrała telefon i na odchodne dodała:

-Tatuś, proszę, nie nazywaj mnie tak, jestem dorosła, nie jestem już dzieckiem.

-Kochanie, dobrze wiesz, że dla mnie zawsze będziesz moją małą córcią, moim kochanym dzieckiem. – odpowiedział mężczyzna całując Sarę w czoło.

-Kocham Cię tato.

-Ja Ciebie też kocham. Najbardziej na świecie.

Sara pożegnała się z ojcem i wyszła. W pośpiechu przemierzała kolejne ulice Barcelony. Co prawda mogła zamówić taksówkę lub tata mógł ją odwieźć. Jednak choćby miała się spóźnić – nie chciała. Powodów było wiele dlaczego lubiła chodzić wszędzie pieszo. Po pierwsze była piękna pogoda, której dziewczyna nie chciała w żaden sposób zmarnować. Po drugie była zapalonym ekologiem i jak tylko mogła chroniła środowisko, które je otacza. A po trzecie wyznawała swoją własną zasadę, że po to ma się nogi, aby jak najczęściej ich używać. Była trochę zwariowaną dziewczyną i często słyszała to od ludzi na swój temat, jednak nie przeszkadzało jej to. Twierdziła, że jest to jedna z tych lepszych cech jej charakteru. Z pewnością nie tylko ona tak uważała. Właśnie za to wszyscy ją lubili, niektórzy nawet kochali. Za jej zwariowane pomysły, za jej zwykle chore i niczym nieuzasadnione fobie. Za to, że była szaloną dziewczyną, ale w sytuacjach wymagających powagi była dorosłą, pewną siebie, zrównoważoną kobietą. Potrafiła przybierać różne twarze, gdy tylko wymagała tego dana sytuacja. Miała także różne mankamenty, jednak starała się je jak najlepiej ukrywać przed innymi. Prawie, że biegnąc chodnikiem, nagle wpadła na kogoś i się przewróciła z niemałym hukiem.

-Przepraszam, nie zauważyłem Cię. Nic Ci nie jest? – mężczyzna z troską spojrzał na dziewczynę i wyciągnął rękę, aby pomóc jej wstać.

-Nie, nic się nie stało, to ja powinnam patrzeć gdzie idę. – odparła Sara. Podnosząc głowę do góry, ujrzała wysokiego mężczyznę i nie wierzyła własnym oczom. – Pique ? Gerard Pique ? Nie wierze.

-Rozpoznajesz mnie? Sądziłem, że dziewczyny nie bardzo interesują się piłką nożną. – zaśmiał się piłkarz.

-Żartujesz ? Znam każdego z Was i nie mogę uwierzyć, że Cię spotkałam.

-Ty wiesz jak się nazywam. Może chociaż zdradzisz mi swoje imię ? – podniósł brew Pique.

-Sara. Sara Kortez. – uśmiechnęła się brunetka. – Ja przepraszam bardzo, ale spieszę się na uczelnię. Już jestem spóźniona.

-Nie zatrzymuję Cię i jeszcze raz przepraszam. – odparł piłkarz.

-Nic się nie stało. Muszę lecieć. Mam nadzieję, że jeszcze się kiedyś na siebie natkniemy, więc do zobaczenia. – powiedziała pospiesznie Sara.

-Do zobaczenia. – odparł Pique.

Pół dnia dziewczyna przesiedziała na zajęciach nie mogąc uwierzyć w to, że spotkała samego Gerarda Pique. To był chyba najwspanialszy dzień w jej życiu. Wracała do domu zastanawiając się co ma zrobić w sprawie praktyk, które są częścią egzaminu na jej kierunku. Musiałaby się gdzieś zatrudnić do pracy, problem w tym, że nie ma pojęcia gdzie. Wchodząc do domu od razu przywitała się ze swoim ojcem.

-Cześć tatku.

-Cześć księżniczko. Kolacja już gotowa. Myj ręce i szybciutko do stołu, bo wystygnie.

Sara szybko pobiegła do łazienki z uśmiechem na twarzy. Kochała to jak tata się o nią troszczy, jak o nią dba. To samo było z jej mamą. Zawsze się oboje o nią martwili, pomagali jej jak tylko mogli. Lepszej rodziny nie mogła sobie wymarzyć. Jednak to co wydarzyło się kilka lat temu trochę ją podłamało. Rozwód rodziców. Gdy się dowiedziała przeżyła szok. Sądziła, że idealnie do siebie pasują. Oboje zabawni, z takim samym poczuciem humoru, tak samo kochali Hiszpanię. Zawsze we wszystkim się zgadzali. Aż ta bańka nagle pękła. Jednak rodzice zapewniali ją, że nic się nie zmieni, że zawsze będą ją tak samo kochać, będą żyć ze sobą w zgodzie i się nawzajem odwiedzać. I tak było. Tata często przyjeżdżał do Polski i na czas pobytu mieszkał z nimi. Gdy Sara wyjeżdżała natomiast do taty, do Barcelony, jej mama jak najczęściej starała się jeździć z córką. Może nie było tak jak wtedy gdy Sara była malutką dziewczynką, ale nie przeszkadzało jej to. Ważne było dla niej, że dwie najbliższe jej osoby ma blisko i wie doskonale, że oni ją kochają. Dziewczyna szybko zbiegła na dół i zasiadła do stołu naprzeciwko ojca.

-Jak było na uczelni? Wszystko dobrze? – spytał mężczyzna, spoglądając na córkę.

-Tak, było świetnie. Tylko wiesz tatuś, bo mamy za zadanie pójść gdzieś na praktyki, wiesz, jako początkujący psycholog i boję się trochę, że nie znajdę sobie tej pracy albo że nie podołam w ogóle temu zadaniu. – odpowiedziała Sara wcinając danie, które przygotował jej ojciec.

-Spokojnie. Jestem pewien, że dasz sobie radę. Jesteś młoda, masz do psychologii dryg. Gdzie nie pójdziesz na pewno Cię przyjmą. – pocieszał dziewczynę mężczyzna.

Po skończonej kolacji Sara umyła naczynia i pobiegła na górę przygotować się na imprezę, na którą umówiła się z Ines. Zarzuciła na siebie jakąś sukienkę, których miała masę, ponieważ kochała tę część garderoby. Założyła szpilki, zrobiła lekki makijaż, rozpuściła swoje brązowe włosy, pożegnała się z tatą i wyszła. Oczywiście wybrała transport pieszy, bo był zbyt piękny wieczór, aby jechać taksówką. Zapukała do drzwi, które otworzyła jej przyjaciółka.

-No, no. Ines, wyglądasz piorunująco. – chwaliła strój przyjaciółki Sara.

-Ty też nieźle. – zaśmiała się Ines. – Chodź, idziemy. Szkoda tracić czas.

Dziewczyny udały się do pobliskiego klubu i miały zamiar się dobrze bawić. Zamówiły sobie drinka i wypatrywały jakiś przystojnych Hiszpanów, z którymi mogłyby potańczyć. Po kilku chwilach ktoś podszedł do dziewczyn i zakrył dłońmi oczy Sary.

-Zgadnij kto to. – Sara usłyszała nie bardzo znany jej głos.

-Słuchaj, nie bawię się w zabawy w kotka i myszkę, więc zabierz ręce z mojej twarzy. – odpowiedziała podenerwowana Sara.

-No, no. Widzę, że masz cięty język. A wydawałaś się taka miła. – zaśmiał się mężczyzna.

Sara odwróciła się i po raz kolejny już dzisiaj zaniemówiła.

-Gerard? Co tu robisz? – zadała najgłupsze pytanie jakie tylko mogła zadać, bo co on może robić w klubie innego niż bawić się?

-Z tego co wiem, to przyszedłem trochę potańczyć z moją dziewczyną. – odpowiedział piłkarz.

Chwilę ciszy między dopiero co poznanymi się ludźmi przerwała siadająca obok Sary Ines i zbliżająca się do nich dziewczyna Pique – Shakira.

-Aa, Ines chciałabym Ci przedstawić Gerarda Pique. – Sara wskazała ręką na piłkarza.

-Miło Cię poznać. A to jest moja dziewczyna Shakira. – odparł Pique.

Dziewczyny podały sobie ręce i Shakira udała się do grona swoich znajomych, z którymi przyszła para. Do Pique, Sary i Ines podszedł jednak kolejny nieznajomy. Był to nie kto inny jak Francesc Fabregas. Sara nie wierzyła własnym oczom. Stał przed nią człowiek, w którym ona bezczelnie się podkochiwała od dawna, chociaż wcale nie znała go, nie wiedziała jaki on jest i jak się okazało nie był za bardzo uprzejmy.

-Stary, przerzucasz się na małolaty teraz ? – zwrócił się Cesc do Pique. – One są w ogóle pełnoletnie?

-Nie, jesteśmy tu bezprawnie. Mamy podrobione dowody dlatego tu jesteśmy. – odparła z sarkazmem Sara. Nie spodobało jej się to w jaki sposób zwrócił się do nich Fabregas.

-Cesc, wyluzuj, o co Ci chodzi? – spytał z podirytowaniem Pique. – Przepraszam Was za niego. – tym razem piłkarz zwrócił się do dziewczyn.

-Nie masz za co przepraszać, ale dobrze, że chociaż Ty nie jesteś takim palantem jak on. – Sara wskazała palcem na bruneta stojącego obok Gerarda.

-Młoda, lepiej uważaj na słownictwo. Nie uczyli Cię rodzice jak zwraca się do starszych? – odparł Cesc.

-Uczyli. Jednakże traktuję ludzi tak jak oni traktują mnie. – sarkastycznie uśmiechnęła się do Fabregasa i razem z Ines udały się na parkiet, aby potańczyć. Po nocy pełnej wrażeń i dobrej zabawy wróciły do swoich domów.
_____________________________________

I oto mamy pierwszy rozdział. :) Mam nadzieję, że Wam się podoba. Bardzo proszę o komentarze. :) To dla mnie bardzo ważne.
Dziękuję i pozdrawiam.